Als vier – vijfjarig jongetje vond ik het een feest om aan de hand van opa naar ‘ouwe oma' te gaan. In de Haagse Newtonstraat kwamen bij opa's moeder zijn zussen, broers, kleinkinderen, neven en nichten, maar ook de buren tezamen in de woonkamer van nog geen 10 m2 . De voordeur stond altijd open en bij mooi weer zat iedereen op straat. Was de buurvrouw ziek, werd er een extra pannetje soep gekookt en de boodschappen gedaan.
Vanzelfsprekendheid en hartelijk! Nu, ruim 40 jaar later, geniet ik mee van hetgeen de welvaart mij heeft gebracht.
Maar hoe geweldig de omstandigheid ook is, de ‘rijkdom' van 40 jaar geleden kan ik missen. Ik stel mijzelf de vraag waarom we zijn kwijtgeraakt wat zo belangrijk en waardevol is.
We hebben ervoor gekozen de zorg voor ouderen uit te besteden. De opgebouwde professionele zorg moeten we koesteren, en met respect en waardering voor de vele mantelzorgers, zijn we in algemene zin hierin wellicht iets te veel doorgeslagen.
Tijdens mijn studietijd werkte ik in de weekenden op een receptie van een zorgcentrum voor ouderen. Het aantal kinderen dat hun vader of moeder kwam opzoeken was op 1 hand te tellen. Werkend bij de stichting Boodschappen Begeleidingsdienst maken we dagelijks mee dat hulpbehoevende ouderen kinderen en kleinkinderen hebben die nauwelijks contact hebben met elkaar. Verschillende leerwerktrajecten met VMBO-leerlingen en een gastles op een basisschool met kinderen in de leeftijdscategorie van 11 en 12 jaar, hebben mij het inzicht gegeven dat de animo en interesse om iets voor ouderen te doen groot is, maar kinderen groeien op met de wetenschap dat het geven van aandacht en hulp aan ouderen ‘georganiseerd' door anderen wordt gedaan.
De stichting Welzijn Innovatiegroep Nederland is opgericht met als doel de aandacht te vestigen op de mogelijkheden die de samenleving biedt. Niet terug in de tijd, maar iets terug brengen wat feitelijk heel gewoon en gebruikelijk is.
Daarnaast hebben we er ‘maatschappelijk gezien' belang bij na te denken over mogelijkheden om de professionele zorg te ontzien. De verhouding jong en oud gaat de komende jaren drastisch veranderen, waardoor de noodzaak van aandacht en hulp voor elkaar groeit.
Met de stichting WIN gaan we activiteiten organiseren met mensen die willen meedenken en meepraten over dit fenomeen, maar ook activerende projecten bedenken en ontwikkelen die bijdragen aan deze doelstelling. Een eerste projectinitiatief is ontwikkeld dat volgens planning begin 2010 wordt gepresenteerd.
De potentie en de wil in de samenleving is er, maar de samenhang gaan we een handje helpen………..
Harry Wassenaar
Voorzitter
|